فاصله گرفتن از کسانی که دوستشان دارید بی فایده است.زمان نشان خواهدداد که

    جانشینی برایشان نخواهد بود .

   بزار خیال کنم هنوز ترانه هامو میشنوی هنوز هوامو داری و هنوز صدامو میشنوی

   بزار خیال کنم هنوز یه لحظه از نیازتم اگه تمومه قصمون, هنوز ترانه سازتم

   بزار خیال کنم هنوز پر از تب وتاب منی روزا بفکر دیدنم , شبا پر از خواب منی

    دلم گريه می خواهد... نه بغضِ فرو خورده... نه هق هقِ آرام... نه اشکِ بی صدا...

    گريه ای از ته دل... دلم فرياد می خواهد... دلم می خواهد با صدای بلند گريه کنم...

    زار بزنم... دلم می خواهد هر چه بغض و ناله و درد مانده در دلم از اين روزهای

    بی ستارهء بی آسمان را بی دريغ ببارم... شايد که سبک شود دلم...

    شايد که بتوانم يک لحظه بی حضور اين بغض سنگين و درد آلود نفس بکشم... شايد...

                               گريه كردم تا بدوني زندگي بي غم نميشه

                              اگه دستامو بگيري از غرورت كم نميشه

     توی زندگی بعضبی چیزا بزرگ.بعضی چیزا کوچیک.

    بعضی چیزا ساده و بعضی چیزا مهم هستند.

    بزرگ مثله عشق . کوچیک مثله غم . ساده مثله من و مهم مثله تو !

    کی دوست داره؟  هیچکس                                              

    کی برات میمیره؟ هیچکس

    کی دیوونته؟ هیچکس

    کی فدات میشه؟ هیچکس

    کی قربونت میره؟ هیچکس

    میدونی من کیم؟ هیچکس

 فراموشت نخواهم کرد ای بی وفا

 گفت با من می ماند اما نگفت تا کی؟

 گفت که دوستم دارد اما نگفت چقدر؟

 گفت که خیلی برایش عزیزم اما نگفت چرا؟

 گفت که برای عشقم جان می دهد اما نگفت چگونه؟

 گفت که برای همیشه عاشقم می ماند اما نگفته بود که معنای عشق چیست؟

 او می گفت و من نیز تنها به چشمانش نگاه می کردم شاید این سکوت بهترین راه بود!

 می گفت که بعد از تو زندگی را نمی خواهم و هیچگاه فراموشت نخواهم کرد...

 مدتی گذشت احساس کردم فراموش شده ام و دیگر در قلبش جایی ندارم...

 چند قطره اشک و چند روزی دلتنگی و گهگاهی دلی ناامید و خسته از زندگی سهم من

 ازاین جدایی بود...

 گفت من می روم زیرا عشقی در این زمانه نیست و اینها همه یک قصه و افسانه است

 اما نگفت که روزی روزگاری گفته بود با من می ماند و مرا خیلی دوست دارد!

 گفت من می روم چون بین من و تو فاصله است که ما را هر لحظه از هم دور می کند

 اما نگفت که روزی به من گفته بود که برایش عزیزم و حتی برای عشقم جان می دهد!

 هر چه گفته بود تنها یک ادعا بود یا شاید حرفهایی که از ته دل نبود!

 و این بود رسم عشق ، لعنت بر قلب ساده ام ، بی خیال سرنوشت!

 این دل ساده ام با عشق نمی سازد بس که عشق با احساس دروغینش او را به بازی

 گرفته دیگر عشق را باور ندارد!

 نمی گویم فراموشت می کنم کسی که مدتها قلبم را به بازی گرفت و رفت

 را هیچگاه فراموش نمی کنم!

هیچگاه کسی که قلب بی طاقت و عاشقم را شکست و لحظه های زندگی ام

 را پر از غم و غصه کرد را فراموش نمی کنم!  

 خوبی های تو همه را از یاد می برم و مطمئن باش این دلی که آن را شکستی

 ورفتی هیچگاه نامهربانیهایت را فراموش نخواهد کرد!

                                                           نوشته ای از مهدی لقمانی

                                                     www.daftareshghe.blogsky.com     

 کاش سفر را بهانه می کردی و می رفتی، کاش می گفتی می آیم اما نمی آمدی،

 کاش به چشمانم نگاه می کردی اما حواست جای دیگری بود کاش دروغ می گفتی

 بهانه می آوردی و قهر می کردی فقط نمی گفتی

                                                                (( دیگه نمی خواهمت ))

   تومقصر نبودی عاشقی یاد گرفتنی نیست هیچ مادری گریه را به کودکش یاد نمی دهد

  عاشق که بودی دستِ کم تشری که با نگاهت می زدی دل آدم را پاره نمی کرد

  مهم نیست

                                           من که برای معامله نیامده ام

کاش این دیوان زندگی چاپ دومی هم داشت تا من

دیگر عاشق نمی شدم ودلم را به هرکسی نمیدادم

        فکر نکنی وقتی ازت دورم یعنی فراموشت کردم نه

                                         ...................

                                   فقط دارم بهت فرصت میدم که دلت برام تنگ بشه

عروسك جون چي بگم!؟؟ كارم خيلي خنده داره!

اين دل شكسته از ياد رفته رو ديوونه تر نكن، ديوونه تر نكن....

 چشمهاي خيس من، اين چشمه هاي غم، ديوونه توَن

اي رود مهربون، از روز وصلمون چيزي بگو به من

حرفي بزن گلم، من كم تحملم....

با گريه هاي تو، روزهاي شادم، از ياد مي برم

اما چه فايده، مي ترسم عاقبت، از ياد تو برم

كم گريه كن، من كم تحملم....

با چشمهاي خيس، اين چشمه هاي غم، با گريه زياد، با خنده هاي كم

انگار تا ابد با اين بهونه ها، جاي منو توَن ديوونه خونه ها....

حرفي بزن گلم، من كم تحملم

با من بمون گلم، من كم تحملم.....

LKJ

وقتی کار از کار گذشت دیگه چه فایده ای داره توی فالت بیاد:

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور

نگو بار گران بوديمو رفتيم. نگو نامهربون بوديمو رفتيم.

 آخه اينها دليل محکمي نيست.

 بگو با ديگران بوديم و رفتيم

   چیزایی که خیلی ها آخر عاشقی می گن و خیلی ها نشنیده

   می گیرن حتی خودشون!!!

من آن گلبرگ مغرورم که ميميرم ز بي آبي

ولي با خفت و خواري نمي گردم پي خاري

من پذيرفتم شکســــــــت خويش را پندهاي عقل دور انديش را

من پذيرفتم که عشق افسانه است اين دل درد اشنا ديوانه است.

 ميروم از رفتن من شــــــــــــاد باش از عذاب ديدنم ازاد باش

                 گر چه تو زودتر از من ميـــــــــــروي آرزو دارم ولي عاشق شوي

                          ارزو دارم بفــــهـــــمي درد را

                                                             تلخي برخورد هاي سرد را

و من میگم :

پايان هر عشق وصل نيست! شادي نيست! گاهي جداي و غم و حسرت است.

 پس از عشق پرهيز كن ! حيف است ، مگذار قلب پاك و مهربانت با

غبار عشق آلوده گردد، حيف است چشمان سياه و زيباي تو روزي براي

 غم جدايي اشكبار شود!

شایدم فقط گفتنش آسون باشه پای عمل که برسه خودمم جا بزنم

نظر شما چیه؟!؟

 سر کلاس ادبیات معلم گفت:فعل رفتن رو صرف کن:

 رفتم ... رفتی ... رفت...ساکت می شوم، می خندم،

 ولی خنده ام تلخ می شود. استاد داد می زند:

 خوب بعد؟ ادامه بده . و من می گویم:رفت .رفت..رفت.

 رفت و دلم شکست...غم رو دلم نشست...

 رفت شادیم بمرد...شور از دلم ببرد .

 رفت...رفت...رفت و من می خندم و می گویم :

  خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است

                            کارم از گریه گذشته است به آن می خندم.

خداحافظ:

شبیه برگ پاییزی پس از تو قسمت بادم

                         خداحافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ و این یعنی در این اندوه می میرم

                         در این تنهایی مطلق که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

                         و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق از دلبستگیهایم

                         چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم

همیشه با تو بودن های من دیری نمی پاید

                         و بعد از تو کسی دیگر به دیدارم نمی آید

تمام لحظه های من پر از تکرار بی رحمیست

                         چگونه می توان با این همه نامهربانی زیست

ببین دلتنگ دلتنگم و از بی حاصلی لبریز

                          واین را خوب می دانم که می پوسم در این پاییز

و تو از یاد خواهی برد تمام خاطراتت را

                          ومن می میرم از ترس و ملال و رخوت فردا

همان فردای بی رحمی که دلگیر است و تکراری

                           و لحن پنجره هایش غم انگیز است و دیواری

بیا و چشم هایم را زدوش جاده ها بردار

                           و بیش از این مرا در انتظار دیدنت مگذار!

زیباترین تصویری که از کودکی من برجای مانده است.

چه با شکوه کودکی

                    زندگی عروسکی

                                    خنده های یوشکی

                                                 گریه های دروغکی

سرمشق من اسم تو بود

                   اسمی مثه جادوی شب

                                     یک اسم از بر کردنی

                                                 شعر تماس دست و لب

حادثه ی ساده شدن

                  شکفتن تو پیش من

                                    دفتر تب کرده ی ما

                                                  کاغذ مردو شعر زن

تخته سیاه بی صدا

                 پر از ترانه های ما

                                  اسم تو شکل قلب من

                                                 پای همه جریمه ها

هنوز می خوام از تو بگم

                با این دو دست جوهری

                                 بگم که دل خط خطی یه

                                                 از اون نگاه سرسری

می خوام نترسم سر صف

               هنوز میخوام خطر کنم

                                 مثل شبای امتحان

                                                 فقط تورو از بر کنم

چه با شکوه کودکی!

                                      بس که اسم تو رو خوندم بوی تو داره نفسهام

 با تو بوده ام همیشه و در همه جا، با تو نفس کشیده ام با چشمان تو دیده ام،

 مرا از تو گریزی نیست، چنان چه روح را از جسم، و درخت را از آفتاب،

 تو دلیل حیات من بوده و هستی و چنان با این دلیل آمیخته ام و زیسته ام که

 باور کرده ام که علت بودن من تو هستی

 پاسخ من به آغازو پایان زندگی این است: 

                                                                  همیشه با تو

      دلا بسوز که سوز تو کارها بکند     

                                                نیاز نیمه شبی دفع صد بلا بکند.

  نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت !

  نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت.

  نخستین کلامی که دلهای ما را به بوی خوش آشنایی سپرد

  و به مهمانی عشق و دوستی برد.

 چه خوش لحظه هایی که ،دزدانه از هم نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم.

 چه خوش لحظه هایی که (( سرود دوستی و علاقه )) را به شرم خموشی

 نگفتیم و گفتیم.دو آوای تنهای سر گشته بودیم ، رها در گذرگاه هستی ،

 به سوی هم از دورها پر گشودیم.

 چه خوش لحظه هایی که نوای دوستی هم را شنیدیم

 و چه خوش لحظه هایی که در پرده ی عشق و دوستی

 چو یک نغمه ی شاد با هم شکفتیم!

      یار ما مست شراب است و وفایی دارد              

                                          ای حریفان مگذارید که هوشیار شود.

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گل هایی که

 در تنها ییم رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشما نیست رویایی و من تنها برای دیدن زیبای آن چشم تو

را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم....

نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا؟ شاید خطا کردم و تو بی آن که فکر غربت چشمان

 من باشی نمی دانم کجا،تا کی، برای چه ،ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه

 معصومانه می باریدو بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد....

و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خیس باران بود ....

و من با آن که می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد هنوز

 آشفته ی چشمان زیبای توام ...

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و پرسش و وهم و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام

و زیبا گفت:تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم...

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل، میان غصه ای از جنس کوچک یک ابر،

 نمی دانم چرا؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی

 باغ قشنگ  آرزوهایت دعا کردم.

          بمیرد آن که غربت را به پا کرد                 مرا از تو تو را از من جدا کرد.

 دوست داشتن دل مي خواهد نه دليل!

                                          از ته دلم دوستت دارم بي هيچ دليل

                                                                                 حتي براي يک نفر.

عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با

عشقت رو بدون حضورخودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه

بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته

که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که

همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه :

ديگه نميخوامت........

 کوچیک کردن دنیا به اندازه ی یه نفر

                 یا بزرگ کردن یه نفر به اندازه ی دنیا

وقتی هر کسی که دوسش داری میگه

                    تا آخره دنیا باهات می مونم.

         تقدیم به آنکه دارمش دوست

         تقدیم به آنکه قلبم از اوست

         اگر مهتاب از تن بر کند پوست

                        جدا هرگز نگردد یادم از دوست.

وقتی دستام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو

                  غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو...

 موجهاش مال من خورشید مال تو ماهش واسه من اصلا دنیا واسه تو

 اما تو مال من

  دو دستت را پناهم کن تو را من دوست می دارم

  نگاهت را نثارم کن که خشمت را خریدارم

  زبانم قاصر از حرف و نگاهم صد سخن دارد

  دلم در سینه می سوزد ولی جان در بدن دارد

  تو با آن چشم زیبایت به من گفتی که می مانی

  به من گفتی که عشقت را درون لاله می خوانی

  ولی افسوس ای جانا تو بر عرشی و من بر فرش

  که راه پاک خوشبختی میان آسمان گم گشت

شبانگاهان که عکست را درون ماه می بینم

تو گوی آرزویم را به روی آب می بینم

من آن یعقوب تنهایم به بویت مست و شیدایم

تو را ای یوسف خوبم همیشه چشم در راهم.

 خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ … کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگر گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده ست

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده ست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

 بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ .....                              

 خداحافظ همین حالا که من تنهام...

تقدیم به فاخته ی عزیزم که الان ازش دورم و دلم براش تنگ شده.

              برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم.